Spring naar de inhoud
Voor Elke (28) is shoppen bij Primark altijd een klein momentje van ontspanning geweest. “Ik neem dan een voormiddag vrij, een koffie in de hand, een lege rugzak en een strak budget. En altijd met hetzelfde idee: veel voor weinig”, vertelt ze. Maar dit keer liep het net iets anders. Wat begon als een geslaagde winkeltrip eindigde in frustratie, een hoop verspilling en een les die ze niet snel vergeet.
“Ik had die ochtend echt het gevoel dat ik een paar goede koopjes deed”, zegt ze. “Een jeans van €15, een oversized trui voor €10, drie T-shirts voor nog geen €12 in totaal. Alles zag er tof uit, netjes geplooid, en de paskamers waren zelfs open voor een keer. Ik was eigenlijk best enthousiast.”
Te mooi om waar te zijn?
Eenmaal thuis begon het gevoel te knagen. “Ik haalde alles uit de zakken en merkte meteen dat de stof van die trui al pluizig was voor ik hem zelfs had gedragen”, zegt Elke. “En toen ik het eerste T-shirt aan had, was het binnen het kwartier helemaal uit model. De naden trokken scheef, de mouwen zaten anders dan in de winkel. En dat voor iets wat nog nooit gewassen was.”
De grootste ontgoocheling kwam pas een dag later. “Ik trok die nieuwe jeansbroek aan naar het werk. Tegen de middag voelde ik dat de knoop het aan het begeven was. En ja hoor, bij het dichtmaken na een toiletbezoek ging hij gewoon los. Niet gescheurd, gewoon losgekomen. Het stiksel was nauwelijks afgewerkt.”
Ze probeerde de broek terug te brengen, maar liep tegen de limieten van het retoursysteem aan. “Ik had geen papieren ticket meer, alleen een digitale foto ervan. Dat werd niet aanvaard. En het item mocht uiteraard niet gedragen zijn — ook al was het net dat wat het probleem aantoonde.”
Meer dan alleen geldverlies
Wat Elke vooral frustreerde, was niet het geld op zich. “Oké, ik had zo’n €45 uitgegeven. Dat is nog altijd minder dan wat je elders betaalt voor één trui. Maar het is de hele ervaring die wringt. Je denkt dat je slim shopt, maar eigenlijk koop je impulsief, in bulk, en vaak zonder kwaliteit. En dan besef je achteraf dat je eigenlijk vooral gekocht hebt om het gevoel van ‘een koopje’ te hebben, niet omdat je het écht nodig had.”
Ze merkt ook dat haar kast steeds voller raakt met kleding die ze nauwelijks draagt. “Je denkt: voor die prijs kan het geen kwaad. Maar intussen zit je met kleren die snel kapot gaan, niet goed zitten of je zelfs een ongemakkelijk gevoel geven. En dan heb je geen geld verspild aan één foute aankoop, maar aan vijftien kleine miskopen die samen hetzelfde kosten.”
Wat ze nu anders doet
Elke heeft sinds die dag haar shopgedrag aangepast. “Ik koop minder, maar beter. Ik check de stof, trek dingen effectief aan in de winkel, en stel mezelf de vraag: zou ik dit ook kopen als het het dubbele kostte? Als het antwoord ‘nee’ is, dan laat ik het liggen.”
Ze vermijdt Primark niet volledig, maar gaat er veel bewuster mee om. “Ik ga er nog binnen als ik iets specifieks nodig heb, zoals pyjama’s of kinderkleren, en dan liefst iets wat ik al eerder had en waarvan ik weet dat het oké blijft. Maar voor basics of ‘even snel wat meenemen’ pas ik voortaan.”
